Rysunki Satyryczne - część 5

Spartakiada zakładowa (Humoreska) - Jan Orlicki - Jan Orlicki

Jest lato, ciepło. Postanowiliśmy w wolną sobotę zorganizować w naszym zakładzie pracy spartakiadę zakładową.

W ramach spartakiady było wiele konkurencji, ale jedna spodobała mi się najbardziej. Było to pchanie biurek pod górę. Góra była wysoka na jakieś sto parę metrów, więc miał to być, taki sprint. Dodam jednak, że zbocze było dość strome i miało twarde podłoże.Do konkurencji zapisali się wszyscy kierownicy i ich zastępcy. Było ich razem piętnastu. Sami panowie, ponieważ panie nie stanęły do zawodów. Na szczycie góry zostało postawione biurko dyrektora, który był sędzią głównym tej konkurencji.

Wszystko gotowe, starter dał sygnał do startu i ruszyli. Tuż po starcie nastąpiło duże zamieszanie. W tłoku nie bardzo było widać, kto komu podstawił nogę i kto kogo wypchnął z trasy. Tak więc już na samym początku, odpadło ośmiu zawodników.- Nie ma, o co się tak bić - mówili ci, co odpadli. Widać jednak było, że niektórzy zazdroszczą tym co zostali na trasie.

Publiczność głośno dopingowała i zachęcał do walki. Więc reszta zawodników pchała swe biurka do przodu pod górę. Co jakiś czas ktoś nie wytrzymywał tępa, lub popychany wypadał z trasy. Sędzia dyrektor, tego, jakby nie zauważał. Przed samą metą zostało już tylko dwóch zawodników. Walczyli zaciekle. Nagle jeden z nich, rzucił drugiemu kłodę pod nogi, a sędzia tego, oczywiście nie widział. Był to kierownik Zbytni, który jako jedyny wepchnął biurko na sam szczyt, czyli metę. Był pierwszy, podniósł ręce do góry w geście triumfu. Z dołu rozległy się brawa i okrzyki: Zbytni !, Zbytni !....

Teraz biurko Zbytniego zrównało się z biurkiem dyrektora. Dyrektor wstał i uścisnął dłoń zwycięscy. 

- Gratuluję serdecznie, kolego Zbytni ! Oby tak dalej. Zbytni uśmiechnął się i odwrócił się w stronę publiczności, która nadal go oklaskiwała.

- Gratuluję, gratuluję ! - mówił dyrektor i poklepywał go po plecach. A, że miał ciężką rękę, Zbytni znalazł się na samym dole. Lecąc, krzyczał: to nie fer !, to nie fer !... ale nie miało to większego znaczenia. Wszyscy teraz, podziwiali dyrektora, który stał i machał do wszystkich.

Rysunki Satyryczne - część 4

Volkswagenem golfem na ryby (Humoreska) - Jan Orlicki

Nie tak dawno mój sąsiad wrócił z zagranicy. Pracował w Niemczech przy zbiorach szparagów i tam właśnie kupił volkswagena golfa.

Zobacz, mówi do mnie, jak jest dobrze utrzymany, choć ma te kilkanaście lat. Niemiec, starszy gość, to pierwszy i jedyny właściciel. Dbał o niego lepiej niż o własną żonę. Widzisz, widzisz... jaki zadbany, chwalił się sąsiad.

Faktycznie, jak na ten rocznik samochód wyglądał wręcz idealnie. Starszy człowiek mało nim ostatnio jeździł, ale mimo wszystko dbał o samochód. Po jego śmierci żona nie mogła go przez dłuższy czas sprzedać ze względu na rocznik. Trafiła się zatem, mojemu sąsiadowi wyjątkowa okazja, bo kobieta w końcu opuściła cenę i on go kupił.

Zażartowałem kiedyś, że może pojechali byśmy na ryby, tym twoim autem. Sąsiad bardzo chętnie się zgodził, więc umówiliśmy się na niedzielę.

Wyjechaliśmy o czwartej rano. Do miejsca gdzie zamierzaliśmy łowić było dwadzieścia kilometrów asfaltem, a potem trzeba było jechać polną drogą prawie do samej rzeki. Zatrzymaliśmy się niedaleko zbocza skarpy, a w dole było już widać rzekę. Sąsiad mówi mi, że musi stanąć tak, żeby z dołu mógł widzieć samochód.

- Widzisz sąsiedzie, muszę go widzieć z dołu, żeby mi go ktoś nie ukradł.

- Rozumiem, pewnie..., lepiej mieć go stale na oku. Szkoda stracić takie cacko - powiedziałem do niego, a on się tylko uśmiechnął.

Wyjęliśmy cały sprzęt wędkarski z samochodu i poszliśmy w dół, nad rzekę. Niestety z dołu nie było widać samochodu, ponieważ zasłaniały krzaki. Mój towarzysz podróży chodził tu i tam i patrzył, czy widać samochód. Ja rozłożyłem wędki i czekałem na branie.

- Nie widzę stąd samochodu, pójdę zobaczę czy ktoś się nie kręci koło niego.

- Dobrze odpowiedziałem ? popilnuję twoje wędki.

Za chwilę wrócił ? wszystko w porządku, nikogo nie widać ? powiedział zadowolony. Zarzucił wędkę i zaczął łowić. Patrzę na niego z boku, a on zamiast na korek spogląda w górę gdzie stoi samochód.

- Popilnuj wędki ? mówi do mnie, pójdę zobaczyć co tam się dzieje z samochodem ? dobrze odpowiedziałem, ale on już był prawie na górze.

Zmieniłem przynętę bo ryby nie brały, sąsiad jak do tej pory nie wyciągnął jeszcze wędki z wody. Wrócił i mówi, że w oddali kogoś widział. Żeby tylko nie ukradli.

- To raczej nie możliwe, tu chyba nie ma takich fachowców od kradzieży samochodów ? mówię do niego.

- Nigdy nie wiadomo ? odpowiedział.

Jak był nad brzegiem rzeki, to kręcił się i bez przerwy patrzył w górę, a potem biegł, do samochodu i z powrotem. Powtarzało się to wiele razy, a jego wędka leżała bez ruchu.

- I co, nic nie bierze ? mówię.

- Nie miałem jeszcze brania ? odpowiedział.

Tak prawdę mówiąc, miałem już tego dość. Mówię więc do niego: - skoro nic nie bierze, to wracamy do domu. Teraz dopiero sąsiad rozpromieniał z radości ? masz rację ? nic nie bierze ? wracamy!

Jadąc do domu byłem rozbawiony całą tą historią, a mój sąsiad był, jakby... trochę zmęczony.

Rysunki Satyryczne - część 3

O tym, jak trafiłem "szóstkę" w Totolotku (Humoreska) - Jan Orlicki

Każdy marzy o tym żeby wygrać na loterii. Ja też, o tym marzyłem i grałem w totka. I pewnego dnia...
Była wolna sobota. Żona poszła rano do pracy w markecie, a ja obudziłem się dopiero przed dwunastą. Wstałem, ogoliłem się i wyszedłem coś przekąsić, a ściślej mówiąc, poleczyć kaca. Po wczorajszej imprezie, którą zrobiliśmy po pracy, suszyło mnie okropnie. Po wypiciu setki i paru piw z kolegami, wróciłem do domu kupując po drodze buteleczkę czystej. Tak na wszelki wypadek, może ktoś wpadnie. Była godzina szesnasta, gdy włączyłem telewizor, usadowiłem się wygodnie w fotelu, żeby obejrzeć mecz. Po chwili zasnąłem. Pamiętam miałem jakiś... sen, gdy obudził mnie sygnał z telewizora. Spojrzałem, było akurat losowanie totolotka. Przypomniałem sobie, że wysłałem kupon, więc zacząłem sprawdzać. Wszystko szło wspaniale. Pierwszy numer się zgadza, drugi też pasuje. Trzeci..., czwarty... również się zgadzają. Potarłem ręce, zrobiłem głęboki oddech, polałem sobie z buteleczki i dalej do sprawdzania. Piąty pasuje. Odruchowo wstałem, zamknąłem oczy... "O Boże!" -pomyślałem. Nalałem sobie jeszcze jednego. Powoli sprawdzałem szósty numer... Tak, jest... jest szóstka! Nie mogąc w to uwierzyć, nalałem kolejnego kielicha. Wypiłem - podobno rozjaśnia to umysł. Patrzę, rzeczywiście jest szóstka. Wypiłem znowu i usiadłem w fotelu. ...Nie mogę uwierzyć - powiedziałem do siebie, muszę się uszczypnąć. 

Nie zapomnę tego do końca życia - stało się! Obudziłem się w łóżku. Dochodziła właśnie godzina dwunasta. 
- To niemożliwe, przecież już raz się obudziłem o dwunastej. Postanowiłem uszczypnąć się jeszcze raz. Otwieram oczy, a nade mną pochylona żona, krzyczy: 
- wstawaj, pijaku! Wstałem z ciężką głową i patrzę na stół, a tam, nie ma kuponu... stoi tylko pusta butelka.

Rysunki Satyryczne - część 2